26 Eylül 2017
  • İstanbul22°C
  • Ankara16°C
  • Konya18°C
  • İzmir16°C

OKUDUKLARIMDAN TEDAİLER; AT...

Bahaeddin Yeşilova

25 Temmuz 2017 Salı 21:35

OKUDUKLARIMDAN TEDAİLER

AT

At deyince ne gelir aklıma. İlk bakışta köyüm gelir elbette. Yeryüzüyle gökyüzünün visale erdiği o eşsiz mekan. Ruh ve bedenin suyun yatağında tabii ve mesut akışı gibi birbirleriyle iki sarmaşık misali kavuşması. Sessizliğin koynunda yılları öğütürcesine tarifsiz öykülerle büyülmesi. Dairenin ilk ve son noktasındaki muhteşem kaynaşmanın heyecanıyla ben(torun) , dedem ve ninem. Annem ve babam aynı köyün insanları.İkisi de aynı yerin toprağında yürümüşler. Yağan yağmurlardan sonra aynı toprağın kokusunu duyarak iç çekmişler. Benzer tandırların ekmeğini yiyerek serpilmişler. Hissiyatları yakın . Her ikisi de her bayramda benzer duygu seliyle buraya gelmişler. Bölünme parçalanma yok. Oysa ben öyle miyim?. Hanım başka bir diyardan ben başka. Bayramlarda ve tatillerde bölünüp duruyoruz . Bir tedirginlik var üzerimizde. Dedim ya ben başka diyardan o başka. Ayrılırdık belki de düşmeseydik aşka. Bu bayram bizde bu bayram sizde.Veya bayrama tam alışmışken, köylerimize doyamadan aynı bayramda ayrı ayrı iki yerde. Zor vesselam dostlar böyle yaşamak. Bölünme demişken bu sistem insanımızı, bizleri ne kadar böldü parçaladı. Çağdaşlıktan , uygarlıktan, aydınlanmadan bahsederken insanımız ne kadar koptu birbirlerinden. Zaman oldu ilerici -gerici diye. Zaman geldi sağcı- solcu, laik -antilaik diye ayırdı ha ayırdı. Aynı toprağın insanlarını birbirine düşman yaptı. Aynı toprağın insanları birbirini kollar biçimde her an tetikte. Farklılıklar içinde tahammül sınırlarıyla iyi münasebetler kuramaz mıydık?. Altı yüz yıl bir çok milletin yaşadığı ve hemen hemen hiç sorun yaşamadığı bu topraklarda hala dostluk iksirinden içemez miydik?Dedim ya bu sistem insanımızı böldü parçaladı .Koskoca bir tarihi inkar ederek bütün yaşanmışlıkların üzerine toprak dökerek böldü.Hafızaları sildi. Tanıdıklarımızı tanıyamaz olduk. Yaşanmışlık ve acılarımızın birleştiriciliğini unuttuk. Bir baktık ki düşman kesilmişiz. Birbirimizin yaşamlarına müsamaha ile bakamaz olmuşuz.Her tatilde köye giderdim.Gerçek yurduma. Bütün akrabalarım orda.Babamın sözleri kulaklarımda karnen iyi olmazsa seni göndermem.Nasıl iyi olmaz ki .Köyüm için can feda.Gayem hedefim köye gitmek.Şehrin beton kusmuğundan kerpiç yapılı evlerin omuz omuza verdiği diyarda hürriyetimi bulmak.Köyümde baba tarafının traktörü anne tarafının atları var.Şehirden gelen torunum ya.El üstünde tutuluyorum.Dilersem traktörü

sürüyorum.Dilersem ata biniyorum.Üstadım bu sözümü duysa beni hemen azarlardı herhalde.Onun celaline de cemaline de can kurban.Celali yönü ağır basan üstadım derhal müdahale ederdi evlat ‘’ata binilmez atla yükselinir’’. Evet atla yükselinir. Ata binince ruhunuzun bir yeriyle at öyle kaynaşıyor ki bambaşka bir hal. At siz siz at oluyorsunuz.Atın üstünde mekandan silinip manalar aleminin anaforuna kapılıp gidiyorsunuz.Herkesin dört nala ata binmesini isterim. Özellikle çocukların, teknoloji aletleriyle ruhları ve bedenleri dumura uğramış çocukların. Kara asfaltlarda yürekleri kararan metalik bakışlı hissiz çocukların binmesini . Binsinler ki ruhlarının en mahrem köşelerine doğru bir keşif sürecini tatsınlar. Binsinler ki rüzgarın kızı olup yüreklerini en tatlı esintilerle doldursunlar. Binsinler ki yürekleri şahlansın , faziletli ve vakur durmanın hayatta ne kadar ehemmiyetli olduğunu idrak etsinler. Tatili iple çeker notlarımı yüksek tutar köye gitmek isterdim. Köye yani dedemin atlarına.Dedem demek ben demek ben demek dedem demek.Dairede baş ve son dairede son ve baş. Dedem nur sakallı ihtiyar. Dedem sevgi dolu içi torun hasretiyle yanıp tutuşan. Dedem torununa cömert onun atları benim de atlarım .Siz hiç atlara dokundunuz boynundan aşağı okşadınız mı?Burnundan solurken ki duruşuyla hemhal oldunuz mu? Gözlerinin içine bakarken yüreğinize neler akıttıklarınıza şahitlik ettiniz mi? Ne muazzam bir duygu. Bu duygularımı ,ifadeye gelmez bu hislerimi eşim bir duysa ,beni ve atı bir arada görse kıskançlından ikimizin de alnına kurşunu sıkardı herhalde. Yoksa ben mi abartıyorum? Asla asla üstadımın yazdıkları yanında benim sözlerimin lafı mı olur. Bakınız üstadım neler döktürüyor:’’Dokuz yaşında ata bindim;ve yalan olmasın,bir daha inmedim.Her binişimde büyüdüm ve her inişinde küçüldüm. At benim gözümde ,eserimde buram buram tüttüğü gibi ,insan ruhundan yere damlayıp şekillenmiş ve sonra insanı sırtına almaya gelmiş bir müjdecidir:Zafer ,fetih ve asalet müjdecisi…’’ ‘’Hiçbir kederim ,derdim,insandan ve cemiyetten küskünlüğüm olmamıştır ki,atıma binip şehir dışına çıktığım zaman tesellisine kavuşmamış olmayayım…İsteklisi olduğum dünyayı ,bana bir masal ikliminin surlar ve kalelerle örülü (site)si halinde göstermek mümkün olsaydı,onun tunç kapısından ancak atla girilebileceğini iddia ederdim..’’ Ve daha neler neler.İsteyen meraklısı olan varsa üstadımın ‘’AT’ a Senfoni’’ adlı eserine bakabilir. Dershanede çalışırken çocuğunu eğitim için getiren süvari olan ve ata bakan Kemalist bir subay vardı.Ah bu Necip Fazıl bu eseri ne muhteşem yazmış.Adeta iç çekiyor.Çekişinin sebebi kendi dünya görüşüne ait bir insanın

böyle bir esere imza atmaması.Necip Fazıl gibi kendine aykırı birinin bu eseri vücuda getirmesi.Ve bu eserin aşılamayacak olmasının idrakinde olması.Bizim Müslüman geçinen zavallıların Necip Fazıl’ı aşma onu tarihe gömme çabalarının yanında karşı kutuptan birinin ifadelerinden tüten methiyeyi görmek ne acı.Evet köyde yalnız bizim atlarımız yok bir çok insanında var onları da köyde görmek ayrı hoş.Traktörlerin tarla hayatına getirdiği kolaylık ve hızı görenler yavaş yavaş atlarını satarak traktör almaya başlıyorlar.Bunu görüp de içimin cız etmemesi mümkün mü? Dedeme de traktör alanlar baskı yapıyorlar şöyle iyi oldu sende alsana.Traktörlü evler bir bakıma zenginliğinde alamati sayılıyor ya dedemi ne zamana kadar tutacan ki. Sıranın dedeme de geleceğinin farkındayım. Dede diyorum bari atın bir tanesini tut satma ben ona bakarım. Dedem sükut içinde.Bazen sükutlarda ne anlam saklıdır bilir misiniz?Ankara’da kömürlü zamanlarda evlere kömürü atlı arabalarda getirirdi.Ben okula başlayıp köyden ayrılınca dedem dayımların ve yengelerimin baskılarına dayanamayıp harman bitince atları satıp traktörü aldığını babamdan acı içinde duydum.Atları kim aldı nereye götürdüler.Öğrenip ona göre onları ziyaret etme hasret giderme iştiyakı.Çocuksu duygular.Akıl ve mantığın his aleminde eridiği duygu ve düşünce yumağı.Ankara’ya kömür taşıma işinde çalışanlara satmışlar.Senelerdir kışları semtimizde denk gelirim diye hep onları kolladım.Ne yazık ne ben onları ne de onlar ben görme fırsatını elde edemedik. Dedeme kızdım niye bir köylüye değil de bir kömürcüye sattın.O güzelim varlıkları kapkara islerin arasına hapsetmişler kara mı kara Ankara’ya yollamışlardı.Benimde dünyamı da kapkara yapmışlardı.

Zaman zaman televizyonlarda İslam ve evrim başlıklı konular programlarda ele alınıyor.Programda ki konuklar çoğu zaman yine modernist kafalı zihniyetler.Yani kuranı ilmin geldiği neticelere göre değerlendirme çabası.Darvin’in evrim teorisini delillendirici zorlamalar.İslam dünyasında bazı alimlerin eserlerinden de kendi görüşlerine paralel ifadeleri önümüze dökmeleri.Çoğu örnek verdikleri kişiler İslam dünyasında felsefeci tabirle anılan yunan kaynaklarından menfi manada etkilenen şahıslar.Aklını putlaştıran.Aklın nerde başlayıp nerde biteceğinden bihaber akılsız akılcılar.Bunu yapan –bu iş ne akılla ne de akılsız olabilir diye-gerçek aklı yerine oturtan Gazali’yi doğmatik olarak gösteren ve onu düşünceyi gerilettiği iddiasındaki batının pozifitizm-aydınlanmasında gözleri kamaşanlar ve batağa düşenler.Veya büyük Allah dostlarının ifadesini anlamayıp kendi yamuk düşüncelerine zorlamalar.İstihale

tekamül kelimesinin evrim kelimesiyle aynı anlama gelmemesi gerektiğini idrak edemeyen zavallılar.Böylece uzatabildiğin kadar uzat.Evet kainatı izah etme derdi.Buna dair görüşü olmayan eksiktir noksandır.Bütün büyük yanık kafalar bu çaba içinde olmuşlar .Ve dinlerin hepsi de bunu ifade etmişler.Alimlerimiz varlıkları genelde dört sınıfa ayırmışlar.Üstadımızın ‘’At’a Senfoni ‘’ adlı eserden bu minvalde devam edelim:’’ Cemad(cansız),nebat,hayvan ve insan .Bu sınıflardan her birinin gelişmiş ileri unsurları,kendi içinde pişe pişe,olgunlaşa olgunlaşa,üstündeki sınıfa namzet ,çıkma,atlama derdindeler.Lakin evrim teorisinde olduğu gibi tesadüfi olmaz ve geçiş mümkün değil.Böylece onlara göre cemaddan nebata,nebattan(bitki) hayvana,hayvandan insana namütenahiliğe(sonsuzluğa) doğru akan terakki kasırgası kainat manzumesinde kanun olarak beliriyor.

İşte, heybelerinde en mahrem ve nazik hikmetleri taşıyan İslam mutasavvıfları ,ezeli ve ebedi terakki kanununun,cemad,nebat,hayvan ve insan halinda sıralanan başsız ve sonsuz kervanında,sınıflararası birbirine en yakın unsurları seçmek bakımından şu harikulade teşhisi koymuşlardır:

Cemad dünyasının ufku,yani en ileri unsuru,yani nebata en yakın olanı mercandır;çünkü tıpkı nebat gibi kök ve kumlara düğümlenir.

Nebat dünyasının ufku,yani en ileri unsuru,yani hayvana en yakın olanı hurma ağacıdır;çünkü uzaktan ve yakından,tıpkı hayvan gibi dişisinin üzerine abanır ve tohumlarını öyle bırakır.

Hayvan dünyasının ufku ,yani en ileri unsuru,yani insana en yakın olanı da attır;çünkü tıpkı insan gibi ruhi bir hayata maliktir(sahiptir) ve rüya görür.

İnsan ise sonsuzluğa namzet…Hilkatin sırlarını kökünden kucaklayan ve meçhuller aleminde hayal yakıcı hakikatlere ulaşan büyük idrak kahramanlarına göre at demek ki,hayvanın bitip insanın başlamadığı noktadaki dasitani hüviyet…At hayvan zarfı içinde hayvandan başka bir şeydir..’’

N e muhteşem ifade ve tesbitler…üstadım insan ile hayvan arasında atı gösterirken kimi İslam alimleri dış yüz benzerliğinin zaman zaman aldatıcılığına kapılarak maymunu işaret etmişlerdir.Ve bu yüzden de modernist kafalı İslamcı geçinenlere malzeme vermişlerdir.Adamlar apıştıkları dünyanın bulduklarını islama nisbetle değerlendirmeleri gerekirken -ki bizim usulümüz budur-bilakis

onların değerlerine göre islamı değerlendirmeye tabi tutup onların dünya görüşlerine göre islamı kırpma ve ayar vermeler.İlmin bulduklarını kutsama.İlmin buldukları temel alınacaksa alçak ve soysuz o zaman İslam senin neyine.Defol git adam gibi benimsediğin yola daha samimi olursun.

Kendi kendime diyorum maymunu ara yerde gösteren alimlere siz hiç ata binmediniz mi? Köyümüzde atların yanına yaklaşamayan asla ata binemeyen çocuklarda vardı.Nasipsizler.Ve onların bindikleri elbette eşek olurdu.Bu alimler sakın köyümüzdeki attan korkan çocukların meşreplerinden olmasınlar.

Yazımıza atla ilgili usta hikayeci Ali Ural’ın kitabından okuduğumuz atla ilgili gerçek bir yaşanmışlıkla son verelim:’’Montana’nın Choteu kasabası yerlilerinden 75 yaşındaki Billy Miller,on yıldır her sabah 11’de şehre iner,atını hep aynı yere bağlar,bütün gününü arkadaşlarıyla geçirdikten sonra,güneş batarken evine dönermiş.Günün birinde adamcağız ölmüş,atı da çiftlik arazisinde serbest bırakılmış.Miller’in ölümünün ertesi günü saat 11’e doğru atın şehrin yolunu tuttuğu görülmüş.Saat tam 11’de her zaman bağlandığı yere gelen at,bütün gün orada beklemiş ve gün batarken de çiftliğe geri dönmüş.At ,bu günlük programını ölünceye kadar tekrarlamış.

Ah vefa !İnsan türünün en önemli özelliklerinden biriydin sen .Acaba türümüzün başka hangi özelliklerini kaybettik,acaba hangi özelliklerini taşıyoruz,bir at daha göndersen.